Satır Arası – Pencereden Bakma Günleri   Göğsümün tam ortasına oturan taşın nedeni, karantina günlerinde eve tıkılıp kalmış olmamdan mı yoksa uzun zamandır yazmayışımdan mı? Yoksa, tüm bu buhranın nedeni sadece sirkadiyen ritmimin alt üst olması mı? Saat altı. Kuşlar uyandı, bense daha hiç uyumadım. Dediğimi yapın yaptığımı yapmayın olur

Ağaçlar ve nafile çabaları… Asla gökyüzüne dokunamayacaklar ama yine de hiç pes etmeden göğe doğru yükseliyorlar, birbirlerinin önüne geçmeden üstelik*, hepsi yalnız kendiyle ilgili. Ağaçlar hiç durmadan uzarken, ben yerimde sayıyorum. Yerimde mi sayıyorum? Etrafımdaki herkes ve her şey benimle gelirken, ilerlediğimi nasıl söyleyebilirim ki? İlerlemek için bir şeyleri geride

Bazı muhteşem şarkıların, bu kadar az alıcısının olduğunu görünce insanlar gözümde daha da… Bilmiyorum doğru kelime ne?  Güzeli takdir edemeyen, estetik anlayıştan yoksun olan, baktığını göremeyen, duyduğunu işitmeyen. Saramago’nun körleri… Güzellik bakan gözde ise şayet, bu hepinizi çirkin yapar. Neden bu kadar uzağa gittim bilmiyorum, şarkılara gelene kadar… Baktığınız yerdeki

“Uğultulu tepelerde dolanan bir kurnaz tilki varmış. Yıldızlara dolarmış, düşmüş.” Romanların bazı karakterlerini anlamak mümkün değil, yazarları onları sevilmesinler diye mi yazmışlar. Acaba bu yazarın hangi yönü? Rüzgâr camları öylesine uğuldatıyor ki Heathcliff az sonra, ben geldim, diye camı tıklatabilir. İyi bir yaza”n” bu sesi Zavallı Cathy’nin yakarışına benzetirdi ama

Satürn’ün halkalarında koşuyorum haberiniz yok. Ya da çok sevgili’ biri bakınca öyle görüyor. Birazcık da ayaklarım yere bassa! Belki bana Jüpiter1 gerek. Yerçekiminin en düşük olduğu gezegenle, Merkür ile, böyle sıkı fıkı olmasaymışız2; iyiymiş. Ondan bu uçarı halimiz. Ama ne yapalım, haziranda ölmek zor3 demişlerdi, ben de doğdum. Hem de bir bayram sabahı! Hüsn-i